Miejscowość zostaje wymieniona razem z Hohen Neuendorf w dokumencie przypieczętowanym 23-ego czerwca 1349 roku. Położona na piaszczystych glebach regionu Niederbarnim, była ona w pierwszych stuleciach odludna i podlegała, podobnie jak Borgsdorf, Birkenwerdzie. Tę kupił w 1504 roku Jacob Wins z Berlina, aż do roku 1625 znajdowała się ona w posiadaniu jego rodziny.
W 1653 roku Bergfelde przechodzi  w posiadanie Luizy Henrietty z Oranien, która zakłada tutaj hodowlę owiec. Król pruski Fryderyk I osiedla 20-ego lipca 1711 roku sześć osób jako wolnych chłopów, Fryderyk II, Wielki, kontynuuje tę tradycję w latach 1750-1757. Jeszcze w 1840 roku stoi w Bergfelde tylko 13 domów mieszkalnych.
Około roku 1900 Bergfelde zaczyna się powiększać. Jako pierwsza powstaje "Stara Kolonia",atrakcją stają się źródła na stepie niedaleko jeziora Herthasee (1907).

Ponieważ stale rośnie liczba mieszkańców, staje się konieczna budowa szkoły z kilkoma klasami. Poza szkołą powstaje w Bergfelde kościół. Budowa linii kolejowej w 1953 roku przeszkadza w łączeniu się pięciu dzielnic miejscowości. Od Berlina Bergfelde zostaje oddzielone 13-ego sierpnia 1961 roku poprzez budowę Muru. Jego burzenie rozpoczyna się w 1990 roku, a rok później zaczyna się odnawianie chronionego krajobrazowego terenu torfowisk nad jeziorem Herthasee. Szczególnym zaangażowaniem wykazała się tutaj Niemiecka Młodzież Leśna i co roku odbywają się akcje ponownego zalesiania. Dzielnica miasta Bergfelde odnotowuje ciągle rosnącą ilość mieszkańców, przez co stała się konieczna budowa nowego przedszkola. Oddano je do użytku w 2001 roku.

Parlament gminy zdecydował się na posiedzeniu 29-ego maja 1997 roku na godło dzielnicy miasta Bergfelde. Przedstawiciele gminy dali przeważającą większością głosów pierwszeństwo brzozie, na drugim miejscu znalazł się projekt z grupą sosen.
Do tej pory Bergfelde nie posiadało swojego własnego godła. Prosta pieczęć urzędowa powstała około 1800 roku i była używana do 1930 roku.
Motyw brzozy wywodzi się ze sposobu pisania w roku 1480, w dokumencie pojawia się wzmianka o "odludnych polach birckholcz". Jednak miejscowość jest starsza o ponad sto lat. Razem z  Hohen Neuendorf zostaje ona wymieniona po raz pierwszy prawdopodobnie 24-ego czerwca 1349 roku. Następną pisemną wzmiankę stanowi umowa sprzedaży z 27-ego sierpnia 1412 roku. Siegfried von Buch kupuje "odludną wieś berckaw" od Clausa Winterfelda, "który ją opuścił". ?w Claus Winterfeld pochodzi z Altmark, prawdopodobnie z miejscowości berkau. Możliwe, że w czasie niemieckiej kolonizacji między Łabą i Odrą nadał on nowo założonej wsi w pobliżu brodu koło Birkenwerdy nazwę miejscowości, z której pochodził. Mieszkańcy Berckow pojawiają się w wielu dokumentach, od raportu o wzięciu do niewoli rupińskich kupców w roku 1386 do oddania w lenno "za-grody Berckow" w Stolpe.

Mieszkanki Bergfelde przerabiają dawniej same włókna lnu 
Wełna owiec i len na polu dostarczały wcześniej surowców do produkcji ubrań. Nazwa pola 'Zalewa lniana' w północnej części Bergfelde przypomina jeszcze dzisiaj o tej trwającej wiele wieków działalności zarobkowej wsi chłopskiej, ale także o tym, że musiała być tutaj dawniej płytka niecka wypełniona wodą. Do tej wody chłopi wrzucali zebraną słomę lnu, aby zgniły części roślin, które nie tworzyły włókien przędnych. Żeby je pofarbować na czerwono, potrzebowano około 14 dni. Przy tym jedno było nie do uniknięcia, nieprzyjemny smród. Poprzez różne edykty próbowano utrzymywać ten smród z daleka od dróg i domostw. Powinno być zachowanych co najmniej 1000 kroków odstępu. Poza tym wody używanej do farbowania nie można było wlewać do jezior i rzek, nie służyło to rybom. Małe stawy Rotpfuhle, wcześniej położone z dala od łąki w Hohen Neuendorf i Dorfstraße w Bergfelde, zawdzięczają temu etapowi produkcji swoją nazwę. Możliwe, że także Rottwiesen (Czerwone Łąki) na południe od Ladewigstraße w pobliżu Schönfließer Straße wywodzą od tego swoją nazwę.

Mokre włókna roślinne suszono, a następnie łamano łodygi i czesano włókna. Potem instalowano kołowrotek. Prząść zaczynano w dzień Świętego Marcina (11-ego listopada), prace kończono 2-ego lutego. W okresie między Bożym Narodzeniem i 6-tym stycznia kołowrotkom nie wolno było szumieć. W zimowych izbach z kołowrotkami śpiewano albo opowiadano sobie prastare wywołujące dreszcz zgrozy historie o wybrykach diabła w Treueluch oraz w Fuchsberge.
Uprawę lnu datuje się wstecz do XIII wieku. Nawet jeżeli piaszczyste gleby regionu nie dawały wysokich plonów, zajmowano się nią aż do XIX stulecia. Poprzez wprowadzenie przędzy maszynowej i mechanicznych krosen tkackich cena płtna znacznie spadła w latach 1820-1860, około 1900 roku bawełna wyparła len i tym samym zakończono uprawiać len.